Mostrando entradas con la etiqueta Internet: hardware libre: impresoras 3D escaner. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Internet: hardware libre: impresoras 3D escaner. Mostrar todas las entradas

8/6/20

Lucida y Verónica, las robots que clonan obras de arte




"Durante la Segunda Guerra Mundial los aliados crearon un equipo de 400 personas, entre expertos y militares, para intentar salvar de la guerra y el expolio monumentos y obras de arte.

El nombre oficial era “Programa de Monumentos, arte y archivos”, aunque después de la película de 2014 protagonizada por George Clooney son conocidos popularmente como los “Monument men”. Con esa vocación trabaja Factum Arte y la Factum Foundation.

Con sede en Madrid y Londres trabajan en crear copias exactas del patrimonio histórico y obras de arte en cualquier parte del mundo. El objetivo de crear estas reproducciones es que podamos seguir disfrutando del arte pero pensando en la supervivencia de los originales.

Factum es artífice, por ejemplo, del facsímil de la tumba de Tutankamon que se puede visitar en el Valle de los reyes y que sirve para preservar del deterioro la original, situada a unos metros de distancia.

En España, Factum es la empresa que realizó la copia idéntica de la Dama de Elche y en estos momentos realiza un facsímil de «La vieja friendo huevos» de Diego Velázquez para la casa natal del pintor en Sevilla.

La compañía diseña sus propios robots para realizar esos facsímiles.

Uno de ellos, llamada Lucida, es un escáner 3D diseñado por el ingeniero y artista plástico español Manuel Franquelo para la Fundación Factum Arte. Gracias a esta sofisticada herramienta ya han escaneado y creado facsímiles de casi 200 obras en museos de todo el mundo, algunos tan prestigiosos como la National Gallery de Washington, el Louvre o el Prado.

Lucida no está sola en su tarea de crear copias exactas de algunas de las obras de arte más importantes del mundo. También está la máquina Verónica en esta tarea. En este caso se trata de un escáner coreográfico que captura en tres dimensiones y alta resolución cualquier objeto, permitiendo digitalizarlo y hacer copias exactas de, por ejemplo, esculturas.

Alonso Trenado ha visitado los talleres de la fundación para entender el proceso y, de paso, crearse un clon perfecto…"                  (Alonso Trenado, El País, 18/02/20)

20/5/15

Zapatos italianos a medida mediante escaneado 3D de nuestros pies


"(...) Perfeccionar las técnicas y tecnologías de escaneado 3D y conseguir un modelo 3D preciso es fundamental para conseguir que la fabricación personalizada se haga realidad. La empresa sueva Volumental está en ello y ya ofrece sus servicios tecnológicos a todos aquellos fabricantes que quieran dar un plus de personalización de sus productos.

Una de estas empresas es una firma italiana de fabricación de calzado llamada Scarosso, que ya ofrece una línea de zapatos hechos a medida de nuestros pies. Tras un escaneado de nuestros miembros inferiores, el modelo digitalizado en 3D sirve para poder diseñar un zapato que se ajusta a la perfección a nuestros piés.

El sistema de escaneado en 3D que utiliza Volumental permite digitalizar los piés de los clientes de Scarosso en tan sólo tres segundos. Los zapatos se pueden conseguir en una boutique que la firma tiene en Londres y el precio de salida es de 2500 dólares. Tras hacer el escaneado en 3D, el archivo es enviado a la fábrica artesanal que la firma tiene en Montegranaro, Italia.

La tecnología de Volumental va aún más allá y es compatible con los dispositivos Intel RealSense, que ya incorporan algunos ordenadores portáiles y tabletas, por lo que podremos escanearnos en case, enviar el resultado al fabricante y recibir en casa el producto personalizado.  (...)


19/5/15

Filamento de madera flexible para impresoras 3D que permite crear objetos de madera




"El mago del filamento, el alemán Kai Parthy, ha vuelto a sorprender a propios y a extraños al crear una versión flexible de su ya conocido Laywoo-D3 -o Laywood-, el original filamento hecho con madera que permite crear objetos 'de madera' con una impresora 3D de tipo FFF.

Después de varios años en el mercado y varias innovaciones de por medio, el Laywood-Flex sale a la venta para ofrecer una combinación única de apariencia de madera y flexibilidad. En esta ocasión, además de fibras de madera, Parthy le ha añadido componentes para dar flexibilidad al material.

El Laywood-Flex permite usar el truco de variar la temperatura de extrusión durante el proceso de impresión para simular los anillos típicos de la madera natural, además, en esta ocasión, a mayor temperatura, más oscuro quedará el filamento, pero también más flexible, una curiosa característica que puede dar pié a algún uso aún por descubrir.

Respecto al precio, parece que será el mismo que el Laywoo-D3 original, que ronda los 100 euros por kilogramo, según el proveedor.


Entre medias, Kai Parthy no ha parado de innovar, desde el Laybrick, con aspecto a piedra, pasando por el BendLay, flexible y casi transparente, el MoldLay, apto para hacer moldes a la cera perdida, Layceramic, filamento a base de arcilla que puede ser cocido para crear piezas cerámicas, o los últimos de la serie PoroLay, con aspecto y textura suave y porosa tipo espuma o gel.

Sus creaciones han tenido un éxto más que constatable en el mercado de la impresión 3D, donde han aparecido mutitud de imitaciones y variaciones de estos filamentos.

En el caso del Laywood-Flex, el fiamente no sufre de 'warping', puede ser lijado y se adhiere bien a la cinta de carrocero azul sin necesidad de calentar la plataforma de fabricación. En el caso de usar cinta Kapton, sí habría que calentarla hasta unos 50 grados.

Está disponible en diámetros de 1,75 y 2,85 mm. Se recomienda boquillas de al menos 0,5 mm."               (Imprimalia, 14/05/2015)

23/3/15

Crean una impresora 3D casi tan rápida como las de tinta y papel




"La revolución de las impresoras 3D estaba siendo demasiado lenta. Para crear una simple figurita se necesitan horas y hasta días si es algo más grande. 

Sin embargo, un nuevo método que combina resinas líquidas, luz ultravioleta y oxígeno consigue obtener objetos 100 veces más rápido. Es el gran paso que le faltaba a la democratización de la fabricación en masa y su promesa del háztelo tu mismo.

La impresión 3D es muy parecida a la pastelería. Los pasteleros crean capa a capa la tarta, que toma consistencia una vez que se enfría. Con las impresoras 3D hay dos grandes tecnologías para hacer las tartas. 

En una, el modelado por deposición fundida (FDM, por sus siglas en inglés), la impresora calienta el rollo de material y con una especie de manga pastelera crea el objeto. Un chorro de aire enfría el filamento para que solidifique. 

La estereolitografía, sin embargo, usa resinas líquidas que, al ser expuestas a la luz ultravioleta, se solidifican como si fuera una plancha de caramelizar. La FDM es más sencilla y asequible, pero muy lenta y con peor resolución. La estereolitografía ofrece mejores resultados, pero la operación con las resinas es muy compleja.

"La fabricación por adición tiene el potencial de transformar la complejidad con la que se fabrican objetos funcionales, pero la impresión 3D convencional los fabrica usando un enfoque por etapas, capa a capa, que lleva mucho tiempo", dice el químico de la Universidad de Carolina del Norte (EE UU) y creador de la nueva impresora CLIP, Joseph DeSimone

Para este experto en ciencia de polímeros, existe una gran distancia entre la velocidad en el diseño industrial o prototipado rápido y la velocidad en la fabricación que obstaculizan "la capacidad de la impresión 3D de ir más allá de las fases de diseño y realización de prototipos de un producto".

Lo que ha conseguido DeSimone y su equipo ha sido simplificar la estereolitografía, acelerando la velocidad de impresión y sin, por ello, afectar a la calidad de los objetos impresos. Su impresora CLIP (Interfaz de Producción Líquida Continua, por sus siglas en inglés), les permite controlar el proceso por el que las moléculas de la resina líquida se solidifican creando estructuras complejas en un proceso llamado polimerización.

Tal y como explican en la revista Science, donde su creación ocupa la portada de esta semana, en vez de usar un sistema mecánico, los creadores de CLIP juegan con el láser ultravioleta que inicia la reacción química de solidificación y el oxígeno, que la detiene. Su gran aportación es una especie de cristal que, como unas lentillas, les permite ajustar el paso de la luz y del oxígeno.

 De esta manera, consiguen una impresión continua que da a los objetos un acabado perfecto en su forma y sin fracturas en el interior.

Pero lo mejor de CLIP es su velocidad de impresión. Hasta ahora, la impresión vertical podía imprimir unos cuantos milímetros a la hora. Aunque las capas de material superpuesto tienen un grosor de entre 50 y 100 micras (una micra es la millonésima parte de un metro), había que imprimir cada capa, dejar que solidificara y volver a por otra capa. 

La nueva impresora eleva el objeto del recipiente con la resina a un ritmo de 500 milímetros a la hora, es decir, hasta 100 veces más rápido.

Durante la presentación de CLIP en las charlas TED, DeSimone mostró algunos ejemplos de lo que puede hacer su impresora en unos minutos. Desde una Torre Eiffel de recuerdo, hasta micro agujas para la administración de medicamentos, pasando por prótesis dentales o stent coronarios, una especie de endoprótesis para el corazón.

"Si la impresión 3D quería salir del nicho de los prototipos en el que ha estado atrapada durante décadas, teníamos que encontrar un tecnología disruptiva que afrontara el problema desde una nueva perspectiva y abordara las debilidades fundamentales de las impresoras 3D", comenta Jim Goetz, uno de los socios de Sequoia, una compañía de inversión que pone su dinero en las tecnologías más rompedoras y prometedoras. 

"Cuando conocimos a Joe [por Joseph DeSimone] y vimos lo que su equipo había inventado, tuvimos claro al instante que la que la impresión 3D ya nunca sería la misma".

CLIP ha demostrado su valía imprimiendo plásticos, cerámicas y materiales orgánicos, pero debería funcionar bien con todo material basado en polímeros. Para comercializar su tecnología, DeSimone y parte de su equipo investigador han creado, junto a inversores como Goetz la empresa Carbon3D.

"Es un gran comienzo, la revolución está ahí", opina el director de investigación de BQ, Juan González. Esta es una de las pocas empresas españolas que fabrica impresoras 3D del tipo FDM y que está investigando con las de resinas. 

"El tiempo puede dar igual en el uso doméstico, pero en la empresa es un factor clave", añade. Pero no se trata solo de que se reduzca el tiempo de impresión, sino que el acabado en un proceso continuo como el de CLIP es muy superior.

La inyección por molde que se usa en la producción industrial aún tiene años de vida, pero con avances como este, González cree que está más cerca "el objetivo de conseguir la producción masiva del molde pero con la capacidad de personalizarla de la impresión 3D".          (   , El País17 MAR 2015)

29/1/15

Escaneado 3D para para reducir os atropelos de peóns e ciclistas... feito en Vigo

"Arredor de 500 peóns e ciclistas falecen ao ano nas estradas españolas en accidentes de tráfico, que provocan máis de 3000 ingresos hospitalarios. 

Son datos da Dirección General de Tráfico, DGT, organismo dependente do Ministerio del Interior, que financiará un proxecto de investigación saído do grupo de Xeotecnoloxías Aplicadas da Escola Técnica Superior de Enxeñaría de Minas da Universidade de Vigo co obxectivo de deseñar e desenvolver un sistema para a prevención de atropelos en travesías e zonas próximas, mellorando así os niveis de seguridade e reducindo a sinistralidade nas estradas. 

O sistema proposto polo grupo de investigación que lideran os profesores da Área de Enxeñaría Cartográfica Pedro Arias e Henrique Lorenzo Cimadevilla, supón, segundo afirman “un salto tecnolóxico substancial no sector da seguridade viaria, permitindo obxectivar e automatizar a clasificación de zonas potencialmente perigosas, así como os procesos de medición e inspección de ditas zonas de risco, ao tempo que deparará un diagnóstico preciso e fiable dos datos técnicos necesarios”.
A utilización dun sistema LiDAR móbil, que permite obter modelos xeométricos tridimensionais dunha estrada e da súa contorna e o desenvolvemento, a partir dos datos obtidos polo LiDAR, de algoritmos orientados a determinar a visibilidade en zonas de travesía, permitirán, ao abeiro deste proxecto, xerar unha cartografía adaptada a unha condución máis segura. 
Dez investigadores, un LiDAR e os algoritmos computacionais
Unha decena de investigadores da Universidade de Vigo conforman un equipo que contará coa colaboración de responsables de Tráfico da Guardia Civil para desenvolver un proxecto co que se pretende combater o fenómeno dos atropelos, incrementado nos últimos tempos polo fomento da actividade física e os estilos de vida saudables e máis recorrente en zonas como Galicia, onde a dispersión da poboación provoca que moitos peóns se despracen habitualmente polas beiravías e por vías cun trazado e configuración complicados. 
Para a realización do estudo os investigadores empregarán un LiDAR móbil Optech Lynx Mobile Mapper, propiedade da Universidade, que instalado nun furgón é quen de obter nubes de puntos tridimensionais da contorna con gran precisión e sen interromper o tráfico. 
Dotado dun sistema GPS-inercial para definir a traxectoria do vehículo e unha parella de sensores tipo láser escáner para obter as coordenadas espaciais da contorna, o sistema LiDAR recollerá os datos en dúas zonas de interese polo elevado número de atropelos de peóns e ciclistas, que serán definidas pola Agrupación de Tráfico da Guardia Civil.
 “As nubes de puntos xeradas por un LiDAR móbil son sistemas de información masiva que necesitan ser organizados para obter datos de utilidade para os usuarios”, explica Higinio González investigador do grupo, que destaca que este proxecto pretende desenvolver algoritmos de procesado xeoespacial de datos LiDAR orientados a determinar a visibilidade en zonas de travesía, tendo en conta o punto de vista do condutor e o peón/ciclista e aspectos como o mobiliario urbano, a invasión da beiravías pola vexetación ou curvas con radios de curvaturas pequenos que dificultan a visibilidade.
Unha vez realizada a toma de datos, procederase ao desenvolver a algorítmica necesaria para obter a información de interese para a elaboración dos mapas de risco. Cando os algoritmos desenvolvidos sexan validados serán integrados como procesos nun sistema informático xeográfico no que se visualicen as zonas de risco máis importantes referidas a atropelos e zonas próximas.
 “O resultado dos xeoprocesos será cartografía temática que será integrable nos sistemas de información de tráfico da DGT, permitindo determinar zonas de risco e axudando á toma de decisións sobre a necesidade de executar accións correctoras sobre a vía, que preveñan novos accidentes”, explica Belén Riveiro investigadora do grupo nun proxecto que permitirá xerar cartografía adaptada a unha condución máis segura para así reducir a sinistralidade nas estradas, debido a problemas de visibilidade e incorrecta localización da sinalización. 
As posibilidades do escaneado láser 3D en contornas reais
Aínda que o potencial do escaneado 3D en contornas reais está demostrado, o desenvolvemento de métodos e procedementos que automaticen o procesado dos datos de xeito que o usuario final poda acceder aos mesmos de xeito sinxelo, segue a ser un reto. 
A continuidade da liña de investigación formulada neste traballo coa DGT cara a outras problemáticas da contorna viaria, como por exemplo os cruces de fauna ou a avaliación do fluxo de augas sobre a vía, formúlanse desde o grupo de investigación da ETSE de Minas como algunhas posibilidades de futuro.
Así mesmo, este proxecto, aseguran, contribuirá ao desenvolvemento dos estándares de dixitalización 3D a nivel mundial, unha técnica que non é plenamente competitiva no mercado por causa do complicado procesado de datos demandado e á falta de algoritmos que automaticen os procesos. Un problema que cos resultados destes proxecto se pretende resolver, facilitando así a aposta que empresas e administracións están a realizar pola implantación da tecnoloxía LiDAR."                (Galicia Confidencial, 27/01/2015)

17/7/14

Cariño, nos están imprimiendo la casa. La empresa china Winsun utiliza una gigantesca impresora 3D para fabricar edificios en horas con materiales de construcción reciclados


"Hace doce años, Ma Yihe comprendió que el sector de la construcción en China es completamente insostenible “porque desperdicia infinidad de recursos y destroza el Medio Ambiente”. Así que comenzó a buscar una alternativa desde una perspectiva, científica y empresarial.

 “El objetivo era dar con un sistema que responda a cuatro cuestiones clave: tecnología digital, materiales reciclados, menos obra de mano y menos tiempo de construcción”, enumera para este periódico Yihe, en su oficina del centro de Shanghái.

Yihe ya ha dado con la solución. Su empresa Winsun New Materials ha desarrollado una impresora 3D de 150 metros de largo, 10 de ancho, y 6,6 metros de alto. Con ella ha impreso diez casas en un solo día. La máquina emplea una tinta creada con escombros y desechos industriales que se controla con un programa informático y que resulta más ligera que el hormigón.

“Es solo un avance de lo que podemos conseguir con esta tecnología, para la que creemos que no hay límites. Podríamos incluso erigir un rascacielos y sería seguro porque reforzamos el material con fibra de vidrio para que sea extremadamente sólido a la vez que flexible”, afirma el empresario.

El objetivo de Yihe es crear en China una red de hasta cien puntos de recogida de escombros que, por un lado, solucionará el problema de reciclado, y, por otro, servirá de inagotable fuente de material barato para proyectos futuros.

“Hemos diseñado el sistema para que nos permita trabajar de dos formas diferentes: partiendo de un plano arquitectónico, como se ha hecho siempre, y también escaneando una detallada maqueta tridimensional”. En cualquiera de los casos, el edificio es convertido por ordenador en un gran Lego cuyas piezas imprime la máquina que Winsun tiene en Suzhou, y cuyo ensamblaje final se lleva a cabo sobre el terreno que va a ocupar la edificación. La única parte del edificio que no sale de la impresora 3D es el tejado.

“Hemos demostrado que la construcción no solo es así mucho más ecológica, sino que resulta hasta un 50% más barata”, sentencia. Una pequeña vivienda de unos 60 metros cuadrados cuesta unos 3.600 euros, y se levanta en horas. En el caso del edificio de 900 metros cuadrados de planta en el que trabajan ahora, el plazo se alarga un par de días.

“Nuestro principal interés está en cambiar el entorno en el que vive la población china; en ese mercado nos vamos a centrar”, avanza Ma. “Pero somos conscientes de que no va a ser fácil. Toda tecnología disruptiva se encuentra en sus inicios con gran resistencia por parte de quienes no quieren adaptarse a sus ventajas. 

El gobierno chino ha mostrado algún interés, aunque estamos hablando con promotores y constructoras de Europa y Estados Unidos, donde la mano de obra mucho más cara y el ahorro será más evidente”.

Yihe, que ha registrado 77 patentes, ha ubicado en Qingpu la decena de edificios imprimidos durante la maratón del último fin de semana de marzo. Los hay de una sola estancia, para oficinas; y de varias habitaciones, como vivienda unifamiliar. Los primeros están ocupados por funcionarios que han trasladado allí sus lugares de trabajo, mientras que los otros esperan inquilinos.

Las paredes desnudas de todos ellos dejan al descubierto los puntos de unión de las piezas y la multitud de capas que ha ido añadiendo la impresora 3D para crear las paredes. “Luego se pueden recubrir de cualquier material para darles el aspecto deseado. 

Creo que nosotros somos un buen ejemplo de cómo China puede dar ya el salto que separa la copia de la innovación; es la única forma que tenemos de mantener nuestros productos competitivos con el aumento de los costos laborales en nuestro país”, apostilla.
Winsun no es la única empresa que desarrolla tecnología para imprimir edificios. En Amsterdam, DUS Architects también empieza a imprimir un edificio junto a uno de sus afamados canales. 

En su caso, la impresión es sobre el terreno, con materiales plásticos, y el proceso, además de muy caro, tardará tres años. “Nosotros podemos comenzar a trabajar en masa en cualquier momento”, destaca Yihe. “En un lustro, este sistema puede convertirse en habitual”.             ( Shanghái, El País,  28 ABR 2014)

9/10/13

Reproducen pinturas clásicas usando una impresora 3D

El sistema construido por Zaman para la captura de la información 3D de los cuadros. Foto: Tim Zaman


"Desde hace siglos, tiendas de todo el mundo venden réplicas de famosas pinturas. El modelo más usado es el de una impresión sobre papel, aunque tiene claras desventajas: la reproducción de colores no siempre es la correcta y se pierde la información sobre la técnica empleada en su creación, como los trazos hechos con los pinceles.

Ahora un joven holandés de 25 años podría revolucionar ese mercado al crear un sistema que analiza la superficie de una pintura, creando una serie de datos que, al ser plasmados con una impresora 3D, permite crear una copia casi perfecta del trabajo artístico.

El sistema de escaneo fue creado por Tim Zaman, un investigador y actual candidato a un doctorado sobre tomografía fototérmica en la Universidad de Tecnología de Delft, Holanda. Como parte de su trabajo académico creó una estructura que, usando dos cámaras fotográficas y un software de procesamiento, va analizando las pinturas y generando una imagen 3D de su superficie.

"Usamos un proyector pequeño y dos cámaras digitales Nikon con 40 megapixeles. Usamos las cámaras en estéreo, de forma similar a cómo los ojos perciben la profundidad. Esto nos permitió capturar 40 millones de puntos en cada captura", explica Zaman a Emol desde Holanda.

Con el material obtenido, el software es capaz de tener una referencia 3D sobre los puntos analizados. Así genera verdaderos mapas topográficos de la pintura, tomando también información de color. Zaman destaca el trabajo en cuadros de Rembrandt y Van Gogh (parte de la colección del Rijksmuseum en Amsterdam). 

"Podemos ver que ambos utilizaban la pintura como un material y esto no puede ser percibido en libros, diarios, afiches o pantallas de computador. Creemos que la impresión 3D de este tipo es el próximo paso y se volverá muy común en los años por venir", comenta.

Más allá de la textura recreada, la técnica de Zaman también permite ver la historia de la pintura y la experimentación hecha por su autor durante el proceso. Tal es el caso de "Los síndicos de los pañeros" (1662) de Rembrandt, donde el análisis del escáner demostró que el artista probó varias posiciones para el servidor sin sombrero que finalmente fue puesto en un segundo plano.

Hasta ahora los resultados han sido positivos. Ya se han impreso algunas copias, que serán mostradas en la casa de estudios de Delft, aunque el trabajo aún no está terminado: todavía falta para la reproducción perfecta.

Zaman explica que "esperábamos que las impresiones se parecieran aún más todavía. Resulta que aunque la topografía es muy importante, otros aspectos como transparencia, reflexión y las capas de una pintura también son muy relevantes. Este será nuestro foco en investigaciones futuras; nuestra búsqueda de la reproducción perfecta nos dice qué materiales usan los pintores para convencernos con su trabajo".          (El Mercurio, 29/09/2013)